शेकरा.

झुपकेदार  शेपूट, गुंजेसारखे  लाल डोळे अन रामाची बोटे मिरवणारी खारुताई .. कुठेही दिसली तरी लक्ष वेधून घेणारी..

त्याच जातीतली मोठी, रानात राहणारी खार म्हणजे शेकरा. 

या  शेकाऱ्याचा थाट  पण कुणा राजापेक्षा कमी नसतो बरं का .. रानभर हिंडा, दिसेल ते फळ खा किंवा नुसते चाखून टाकून  द्या ..

हवे तिथे घरटे बनवा .. वाटेल तिथे राहा.. अशी उनाड जीवनशैली .. 

आणि विशेष म्हणजे ..अंगच्या चपळतेमुळे फारशी कुणाची भीती नाही म्हणून अंगी शिरलेली मस्ती .. असा हा शेकरा.

विशिष्ठ असा इशारा देऊन लहान सहान प्राण्यांना मोठ्या श्वापदांपासून वाचवणारा .. तर कधी उगाचच गोन्धळात टाकणारा .

पण काहीही झाले तरी राहत्या वनाशी, पोसणाऱ्या मातीशी सदैव इमानी असलेला. शेवटपर्यंत रानाची सोबत करणारा.

विलक्षण अशा कथा आहेत रणजीत देसाई यांच्या 'शेकरा ' कथावलीत.

या अति चंचल वल्ली शेकाऱ्याच्या मनात शिरून अगदी नेटकेपणे मांडलेल्या..

~~* कल्याणी *~~

मेख मोगरी

" मेख मोगरी " नावंच खूप आकर्षक वाटलं..!

कुठे तरी भिंतीवर किंवा दारावर ठोकलेली मेख जिचा आणि सौंदर्याचा दूर दूर वर काही संबंध नाही अशी ,
अन टप्पोऱ्या मोत्यांची चकाकणारी, लक्षवेधी, मनास भुरळ पडणारी, कुणा वीराच्या भरजरी पोशाखावर किंवा ललनेच्या शृंगारात सजणारी मोगरी..

  मेख तशी असते कठीण दिसायला ती ठोकली कुठे तर खोलवर जाणारी,
अन जर काढली बाहेर तर कधीही भरून न निघणारी फट  मागे सोडून जाणारी .
 
उलट मोगरी नुसतीच सजवण्याच्या, नटण्याच्या कामाची. पण असेल तिथे लक्ष वेधून घेणारी, किंवा साज शृंगारात हटकून आपला वेगळा स्थान निर्माण करणारी.


यातल्या  व्यक्ती पण अशाच आहेत, कुणी मेखेप्रमाणे कठीण कडक पण मनावर छाप सोडून जाणाऱ्या
अन कुणी उगाच मोगरीसारखी, हटकून स्वतःची जागा निर्माण करणाऱ्या, कथेतल्या मुख्य पात्रासोबत त्यांचा पण विचार करायला लावणाऱ्या..

आता या अशा दोन भिन्न प्रकारच्या व्यक्ती कशा कुठे एका कथेत गुंफल्या जातात, मेख आणि मोगरीचा  संगम कसा आणि कुठे बरे होतो..
 ते मात्र मी सांगणार नाही हं मुळीच, त्यासाठी मात्र रणजित देसाईच  हे पुस्तकच वाचायला हवं.

~~* कल्याणी *~~