कुतूहल

कुतूहलाचे मज कुतूहल वाटे
किती निरागस भाव हा असे
काय कधी अन् कशास केव्हा
प्रश्नांतुनी हा जन्म घेतसे

कुतूहलाला बंध नसे
वेळ वय वा विषयाचा
होईल वेडा क्षणांत कुणीही
मित्र होई जो कुतूहलाचा

विस्मयकारक अनुभव मिळतो
पाठवुरावा याचा करिता
गरज जननी जर शोधाची
कुतूहल असे त्याचा पिता

उतू नका मातू नका
टाकू नका वसा याचा
याचीच कास धरून शेवटी
प्रत्येक प्रश्न सोडवायचा

-कल्याणी
२ मार्च २०१७
सायं ७:१५

अपूर्णता

असं नेहेमीच वाटतं, 

कि क्षितीज मला खुणावतंय..

कवेत घ्यायला उत्सुक 

बाहू पसरून हसतंय..

मीही घेऊ बघते झेप.

पण पोचत नाही तिथवर..

माझी झेप अपुरी,

कि हे फक्त मृगजळ ..?

भासमान मूर्ती सारखं

दूर दूर पळतंय..

पण असं नेहेमीच वाटतं 

कि क्षितीज मला खुणावतंय ..

~~* कल्याणी *~~

Drishti

पंढरपूरच्या वारीला जाणाऱ्या वारकऱ्यांच्या समूहात एक आंधळी मुलगी मला दिसली होती..
तिला वेडीला कुठे दिसणार होता विठोबा...
पण त्यांच्या सोबत.. तितक्याच उत्साहाने तीही विठू नामाचा गजर करत जात होती..
काय चालू असेल बर तिच्या मनात..?
ते तिचे विचार माझ्या कवितेत मांडण्याचा प्रयत्न केलाय..

"दृष्टी" त्याच्या डोळ्यात पाहताना म्हणे, साऱ्या यातना विसरतात, स्वर्गसुखाचा भास होऊन पंचेंद्रिये सुखावतात .. अष्टसात्विक भाव म्हणे तेव्हा सारे अनुभवतात.. दिवस रात्र काळ वेळ सारे काही स्थिरावतात मलाही हा अनुभव एकदा नक्की घ्यायचाय पंढरीचा विठोबा डोळे भरून पाहायचाय.. पंचप्राण वाहीन माझे त्या दात्याच्या चरणावर.. दिली जर मला दृष्टी कुणी फक्त एकाच क्षणभर.. -कल्याणी