चित्र कविता -३

तुझ्या कपाळी च्या कुंकवाची धिटाई.. की तुझ्या बटांची नुस्ती अवखळ घाई, ओठांवर आलेल्या सूहास्याच्या लाटा.. की डोळ्यातील लज्जेच्या पुसटश्या छटा, चाफेकळी नसिकेची मोहकशी खळी.. की तुझं सौंदर्य खुलवणारी खणाची चोळी, नक्की कशाची ग जादू करतेस तू सांग ना.. तुला पाहून क्षणातच.. दिग्मुढ होताहेत साऱ्या कल्पना..  - कल्याणी १०-१२-२०१९ दू. १२:२५

चित्रकविता-२

चल नेऊया ती चंद्रकळी, संभाळूनिया आज घरी.  गुंफून टाकू काड्यांमध्ये, बेमालूम ती नक्षिपरी सुंदर होईल अपुले घरटे, कवडसे रांगोळी होतील.  शीतल सुंदर चांदणं रात्री, प्रेमाचे क्षणही सजतील. चमचम करतील लाख चांदण्या, स्वप्न पिल्लांना दिसतील त्यातून.  नक्षत्रांची ओढ लागुनी, सातही गगने जातील लांघुन.  फुलेल तोवर चंद्र कळीतून, उजळून अंगण टाकील सारे..  सायंकाळी आयुष्याच्या, दीप दृष्टीला हवाच ना रे! - कल्याणी  (२७/६/२०१८ दुपारी ३:४५)

चित्रचारोळी-१

लाट दूर गेलेली,  उफाळून आली.. विसर्जित सारे,  पुढे ठेवोनिया गेली.. किनारी उभा मी,  असा स्तब्ध तेव्हा.. गाज सागराची,  सांत्वने देत गेली.. ~*कल्याणी*~ २०-१-२०१९ पहाटे ३:१५